sevgili avuntu severler..

Emsali bu yazıdır öncelikle bunu belirtmek isterim.An itibariyle bu konuyu deşmekle avutuyorum kendimi
sevgili avuntu severler..

vardır dimi herkeste bu olay,misal;
(iç ses)"hmmm bugünde hiç vakit geçmiyor ya! akşam ne dizisi var? Geniş aileydi di mi,aa kanal degiştirmişler ya,pff stara geçipte sıçmayan dizi olarak tarihe geçseler bari" amann neyse konumuz dağıldı..yemekten sonra onu izleyerek vakit geçirsem,yarın ne? Cumartesi,akşamına bi halısaha yapsak,pazar arkadaşlar çalışmıyor nasıl olsa biraz dışarıda takılırız,pazartesi sendromu çık aradan! böyle uzar gider...peki esas olan nedir? Şudur efendim;

Her gün,günün belirsiz bir anında,sıkılma atakları kanatlardan bindirmeler yaptığında kendine dünyanın aslında çok güzel bir yer olduğu yalanına inandırma müzakerelerine başlamışsındır.Kimi zaman lodoslu ve yağmurlu bir kış gününde, kıçına kadar ıslanmış bi halde evin kapısından içeri ayakkabılarla girdiğinden mütevellit azar yemeye dahi razıyken,evde kimsenin olmamasına için burkulsada,annenin mutfağından salona doğru süzülen sıcacık taze pogaçanın kokusunu aldığın anda,az evvel bozulan ruh halini avutacak birşey bulmuşsun demektir.

ya da;
İki yıllık üniversitenin ikibuçuğuncu senesinin ilk günlerinde katıldığın bir yemekte yeni arkadaşlar edinmeyi beklerken,bunun pekte sağlıklı sonuçlanmaması sonucunda kendini değil de onları suçlayarak; "Ben kimseyi kaybetmem herkes beni kaybeder" klasiğiyle sıyrılıyırsın aradan ve yalnızlığını eski bir klişeyle avutursun..
hiç olmadı ;
cep telefonuna yarenden mesaj beklediğin dakikalar içerisinde mesaj gelmediğinde,"herhalde a.q telefonu çekmiyo canım yoksa neden atmasın" sözüyle içimi rahatlatıcam diye gsm oparötörlerinin hakkına girerek avunursun..

"bunlar gene iyi be bazen öyle bir an geliyor ki avunacak tek bir şey dahi bulamıyoruz" düşüncesiyle dahi bu lanet şeyi yaparsın...

Bütün bunlarla birlikte avuntuların durgunlaştıgında,yani biçare olduğun vakitlerde..çaresizseniz çare "sizsiniz!" lafı hiçte etkileyeci gelmez kulağına..sebebi ise içinde ki avuntu kanallarında ki yol çalışması olması olabilir, ya da uzun bir süre kendini avutmanın verdiği yorgunlukla bitkin düşmen..öyle ki kimi zaman günlük performansıda etkiliyor bu avuntusuzluk,bazen konuşasım gelmiyor..ucu bana değsede bi sözün laf sokma arzum el sallıyor bana baktığım boşluktan,sonra ben o boşlukta kayboluyorum.Mesela ilk defa bi yazımın sonunu  getiremiyorum derken,bu son yazdığım aslında çokta iyi olmasada konumuzla alakalı bir son bulamama telaşımı avutuveriyor...